Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

U bent hier:

Welkom op 1001KorteVerhalen.nl

Hier op 1001KorteVerhalen.nl kunt u gemakkelijk de leukste korte verhalen vinden. Er staan op dit moment 1.668 verhalen op de site. We hebben ze voor u verdeeld over diverse categorieën, zoals bijvoorbeeld kinderverhalen, romantische verhalen of waargebeurde verhalen.

Ook kunt u uw zelf geschreven verhalen insturen, zodat anderen deze kunnen lezen en hierop hun reacties kunnen geven. Bij elk verhaal heeft u de mogelijkheid om dit direct uit te printen of uw waardering te geven.

We wensen u veel plezier op 1001 Korte Verhalen.nl!

Verhaal van de dag

  • 01/07/2020 Het huis

    Het huis was in 1908 geboren. Toch voelde het huis zich niet oud. Het stond nog stevig op haar palen en fundament. Ze kan zich nog heel goed haar eerste bewoners herinneren. Een jong stel dat al snel vijf kinderen kreeg. Het ging voorspoedig met dit stel en het huis werd regelmatig door goed onderhoud verwend. Toen kwamen de crisesjaren. De vader van het gezin raakte werkloos en het huis in verval. Uiteindelijk moesten deze bewoners het huis verlaten, ze konden de huur niet langer betalen. Het huis stond toen enige tijd leeg. De nieuwe bewoners waren veertigers. Ze hadden geen kinderen. Ze knapten het huis op voordat ze er in kwamen wonen, maar daarna betekende het huis niet meer dan muren en een dak boven hun hoofd. Het huis miste de liefde van haar eerste bewoners. Toen de oorlog begon verliet ook dit stel het huis. Het huis zag om haar heen veel ellende ontstaan. Collega huizen waren platgebombardeerd of raakte door leegstand snel in verval. Om haar heen werden veel andere huizen gesloopt. Uiteindelijk trokken er Duitse soldaten in het huis. Aan onderhoud werd niets gedaan. Het huis voelde zich al snel verwaarloosd. Toen de oorlog was afgelopen verkeerde ze op het randje van de sloop. Het schilde maar weinig of het huis was niet ouder dan zevenenveertig jaar geworden. Het huis werd gered door één van de kinderen van het allereerste bewoners van het huis. De een na jongste zoon zocht samen met zijn nieuwe bruid een onderkomen. Omdat niemand het vervallen huis wilde hebben, ondanks de woningnood, trok deze jongeman in het huis en knapte het langzaam op. Het huis was in de zevende hemel. Nog nooit had ze zich zo geliefd en gewenst gevoeld. Ook dit stel kreeg kinderen. Maar het gezin kende ook veel verdriet. Twee kinderen kwam door een ongeluk op jonge leeftijd te overlijden. De man en de vrouw waren daar zeer verdrietig onder, maar het huis voelde dat zij het gezin troost bood. Ze deed er daarom alles aan om het haar bewoners te behagen. Weer en wind hield zij tegen. De kou hield zij buiten de deur door voor een behaaglijke warmte binnen het huis te zorgen. Het huis en het gezin zagen samen de tijd wegtikken. Totdat de man op hoge leeftijd kwam te overlijden en zijn vrouw naar een verpleegtehuis moest. Het huis was weer leeg. Ze was nu honderdvijf jaren oud, maar als in haar jonge jaren zat ze vol trots en glanzend in de verf te wachten op haar nieuwe bewoners.

    Verteller
  • 02/07/2020 Ik wou dat ik ...

    Oh, hoe vaak zeggen mensen dat wel niet, ik wou dat ik ... en niet alleen grote mensen maar kinderen net zo goed.
    Dan zeggen die: ik wou dat ik een ijsje kreeg, maar is dat wel echt wíllen? Krijg je het vandaag niet, dan morgen wel.

    Irene O.
  • 03/07/2020 Mijn moeder en de hondjes

    Mijn moeder met ‘mijn’ leeftijd en de jonge hondjes.
    Op zoek naar de tijd dat mijn moeder 66 jaar, ‘mijn’ leeftijd, heeft.

    La Dros
  • 04/07/2020 EENS EEN GRAPPERD ALTIJD EEN ....

    EENS EEN GRAPPERD, ALTIJD EEN …..

    hetverhaalvandeweek
  • 05/07/2020 Het monstervirus

    Lucas loopt met zijn moeder het schoolplein op en begroet zijn vrienden. Ze geeft hem een afscheidszoen voor ze het schoolplein weer af loopt. Lucas kijkt een beetje sip. ‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Sem. ‘Mijn moeder is ziek.’ zegt Lucas. ‘Wat heeft ze dan?’ vraagt Koen, waarop Lucas antwoordt: ‘Ze is bijna altijd misselijk, chagrijnig en heeft vaak ruzie met papa. Ze eet bijna niets meer terwijl ze wel dikker wordt.’ Koen kijkt nu ook een beetje sip en zegt: ‘Sjonge, dat is niet leuk nee! Maar zo dik is ze toch niet?’ Lucas kijkt verbaasd naar Koen en roept: ‘Heb je dat dan niet gezien?! Straks ontploft ze!’ Lucas maakt zich veel zorgen. ‘Is ze al naar de dokter geweest?’ vraagt Stijn. ‘Ja ze gaat heel vaak en ze wilt er niets over zeggen. Ze zegt dat het wel goed met haar gaat maar ik geloof dat niet. Haar buik beweegt ook wel eens en dat is best eng om te zien hoor!’ roept Lucas. ‘Misschien zit er een monstervirus in haar buik.’ zegt Sem. ‘Wat betekent dat?’ vraagt Stijn. ‘Nou je weet wel, als mensen ziek zijn hebben ze een virus. Ik denk dat ze een hele grote virus in haar buik heeft omdat ze ziek is en een dikke buik heeft.’ antwoordt Sem. ‘Oei, dat zou goed kunnen! Daar moeten we iets op bedenken zodat ze weer beter wordt.’ antwoordt Lucas. De schoolbel rinkelt en de kinderen lopen naar binnen. De les is begonnen.

    Verwijderde gebruiker
  • 06/07/2020 vriendschap

    Vriendschap
    Lang lang geleden leefde er ergens op de wereld 5 vriendinnen

    emma groot
  • 07/07/2020 14 jaar

    14 jaar….

    winnyhoney
  • 08/07/2020 het regent

    Het regent. Het regent hard. Maar dat kan Lieke weinig schelen. In een waas loopt ze door de winkelstraat terwijl de regen van haar afdruipt. Ze loopt tussen de mensen door maar ziet ze nauwelijks. Het lijkt alsof haar hoofd vol met watten zit, en alle geluiden om haar heen gedempt word. Ergens voelt ze een opgeluchtheid dat ze weekend had, en dat ze de volgende 2 dagen niet naar school hoefde. Ze verschoof de rugzak op haar rug. In haar zak voelde ze wat trillen. Automatische pakte ze haar telefoon uit haar zak en bracht hem naar haar oor. “Waar ben je, je had allang thuis moeten zijn!” Brieste haar moeder boos. “Kom onmiddellijk naar huis toe. Ik heb nog een appeltje met jou te schillen.” Lieke mompelde wat en hing op. Even deed ze haar ogen dicht. Dat was wel het laatste waar ze zin in had, om naar haar moeders preken te moeten luisteren. Toch draaide ze zich om en liep naar de bushalte aan het eind van de straat. Lieke plofte neer op de eerste beste stoel die vrij was, en keek door de beslagen raam naar buiten. De stad gleed voorbij. Ze stapte uit bij de halte voor haar deur. De straat waar ze woonde leek nog lelijker en somberder dan het normaal al was. Met lood in haar schoenen stak ze de sleutel in het slot, en drukte de deur open. Ze bleef even stil staan om te luisteren of ze haar moeder hoorde. “Doe die deur dicht, je laat alle warmte naar buiten.” Riep haar moeder vanuit de keuken. Lieke gooide haar tas neer, trok haar schoenen uit, en hing haar jas op. Op haar sokken liep ze naar de keuken toe. Haar moeder zat op de stoel aan de eettafel een tijdschrift te lezen, tot ze doorhad dat Lieke was binnengelopen. “Ik kreeg telefoon van je school. Je hebt weer gespijbeld.” Lieke keek haar aan en hoorde de woorden door haar hoofd zweefen. “Jij ondankbaar kind.” Haar moeder sloeg met haar vuist op de tafel. Lieke schrok. “Ik doe mijn best om alles zo best mogelijk te maken voor ons en wat doe jij? Liegen bedriegen en spijbelen. Ik geef je alles wat je maar wilt, en wat krijg ik ervoor terug? Bah, ik walg van je. Waarom kun jij je niet als elk ander kind gedragen en gewoon je best doen op school en een baantje zoeken. In plaats daarvan lig je alleen maar in bed.” Lieke slikte haar tranen in, als ze nu zou gaan huilen zou haar moeder helemaal boos worden. “Je bent net zo waardeloos als je vader. “ Lieke draaide zich om en rende de trap op. Achter zich hoorde ze haar moeder nog roepen. “Ik ben blij als jij ook het huis uit bent. Lieke gooide de deur achter zich dicht. De tas die ze had mee gegrepen toen ze de trap op rende smeet ze met een harde klap in de hoek van haar slaapkamer. Ze ging languit op haar bed liggen. Ze had een hekel aan haar leven. Ze haatte haar moeder die haar constant liep te vervloeken, ze haatte haar school waar ze elke dag werd getreiterd, ze haatte haar vader die haar in de steek had gelaten, en ze haatte het huis waar ze in woonde. Nergens had ze rust. Ze wou rust. Rust in haar hoofd. Ze had er al vaker over na gedacht. Lieke stond op en keek naar haar tas, ze wou haar tas meenemen, maar ze bedacht zich dat ze die niet nodig zou hebben. Voorzichtig opende ze de deur om te horen of haar moeder nog in de keuken was. Het was doodstil in huis. Ze sloop de trap af naar de gang. Ze keek om de hoek maar zag niks. Lieke plukte haar jas van de hanger en trok de deur snel achter zich dicht. De regen was opgehouden. Stap voor stap liep ze naar het station aan de eind van de straat. In haar hoofd voelde ze zich iets lichter worden. Dit was het. Nog even en ze zou verlost zijn van de duisternis, van alle rottigheid. Ongemerkt was ze al op het station aangekomen. Lieke liep op het bord af en keek wanneer de eerst trein kwam. Het lichte gevoel in haar hoofd verdween langzaam en maakte plaats voor spanning. Ze probeerde er niet aan te denken. De eerste trein kwam over 5 minuten op perron 1. Lieke liep daar naar toe. Het was er redelijk leeg, op een paar mensen na die ongeïnteresseerd voor zich uit staarde. Ze deed een stap naar voren terwijl ze naar beneden keek. Ze hoefde maar 2 stappen te doen. Lieke keek opzij, ze zag de trein al aan komen. Ze deed nog een stap. Ze sloot haar ogen. Nog even. Ze opende haar ogen weer en keek weer in de richting vanwaar de trein aankwam. Die kwam dichterbij. Opeens voelde ze een ruk aan haar arm waardoor ze naar achter werd getrokken. Ze draaide zich verdwaasd om en keek recht in het gezicht van een man. “Wil je dood zijn? Je staat zo dicht bij de rand dat de trein je zo dadelijk meesleurt.” Lieke keek nog steeds verdwaasd de man aan. Waar bemoeide hij zich mee. Met piepende remmen kwam de trein achter haar tot stilstand. De deuren sprongen open en de mensen stroomden om hun heen. Lieke trok haar arm los. Ze liep weg met de stroom mee, er niet van bewust dat de man haar eerst verbaasd en daarna bezorgd na keek. Toen zag hij in wat zij had willen doen. Hij begon achter haar aan te rennen. “Wacht even.” Riep hij. Met moeite haalde hij haar in. “Ik kan je helpen.” Het meisje keek hem aan. “Ik ben een maatschappelijk werker.” Het meisje keek hem nog steeds verdwaasd aan. “Je probeert niet zomaar zelfmoord te plegen. Kom dan gaan we naar een cafe, en dan gaan we erover praten.” Het gezicht van het meisje begon een beetje te ontdooien. Nog steeds geen woord zeggend knikte ze. “Kom, dan gaan we een warm kop thee halen.”

    ellen26
  • 09/07/2020 Dat is niet best

    “Dat is niet best meneer Jansen”
    Meneer Jansen keek beteuterd en zorgelijk.

    Verteller
  • 10/07/2020 rumoer in het kippehok

    Tok tok tok tok gaat het in het kippen hok

    alewijn

Verhalen per maand

  •  
  •  
  •  
  •  

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd