Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Vertekend

Schaduwen tekenen schimmen op de muur en het plafond van mijn slaapkamer. Het is een luguber vlammenspel, vreemde figuren die zwellen en terug inkrimpen op een muziek die ik niet kan horen. Een macabere dans van licht en donker boort zich in mijn ogen en blijft hangen op mijn netvlies. Ik zie trollen en kobolden, monsters met misvormde koppen en klauwen die zich in het behangpapier krassen zonder geluid, maar ook zonder sporen na te laten.

Het is echter niet stil. De harde wind fluistert onverstaanbare woorden die zich aan het slaapkamervenster klampen, mijn oren binnendringen en zich binnenin mijn hoofd vermengen met de beelden die ik zie. Een hond blaft in de verte, ik hoor de angst in zijn stem, een waarschuwing voor wat kan komen…of er misschien al is.

De spanten van het dak kraken onheilspellend. Het gebinte, de gordingen en nok lijken hun verbinding te verliezen. Ik vrees verpletterd te worden onder de klanken van sprekend hout. Het zijn misschien de knoken van de geesten die zich ontspannen en bevrijden uit hun geraamte van latwerk. Ik hoor ze spreken op de vliering van de zolder. Zonder ze te verstaan, weet ik dat ze houden van dit soort donker, dat ze gedijen op de flarden angst die in mijn korte ademstoten mijn mond ontsnappen.

Ik wil wel het deken over mijn hoofd trekken, maar durf mij niet onderdompelen in het donker. Verdrinken in de duisternis, verstikken onder de gedempte klanken die over mijn dekbed glijden, het is een onmogelijke keus tussen twee verschrikkelijke uitkomsten. Verstijfd, ontbeend van elke beweging lig ik muisstil te baden in mijn zweet.

Het kloppen in mijn keel, mijn kurkdroge mond, het suizen in mijn oren…mijn bloed is verkild en stolt als ik de klink van de deur zie bewegen. De tijd rekt zich uit in afgetelde seconden die urenlang duren, het onoverkoombare dat staat te gebeuren. Ik maak me klaar om weg te springen, te lopen en nooit meer om te kijken, te schreeuwen, mijn angsten uit te spuwen in een bloedstollende kreet, mijn ogen uit te krabben om niet te moeten zien.

En toch doe ik niets als uiteindelijk de deur opengaat en een kleine stem, nog floers van slaap, stil zegt: ‘Papa, ik kan niet slapen!’ en mijn droom verjaagt.

© Rudi J.P. Lejaeghere
08/07/2014

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Rudi J.P. Lejaeghere

Geplaatst op

12-11-2014

Over dit verhaal

een griezelig verhaaltje met een draai op het einde...

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Klauwen Monsters Schaduwen

Reacties op ‘Vertekend’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 22-09 - Zij zijn duurzaam van zichzelf

    Duurzaamheid is voor de rijken en dat maakt het zo krom. Zij hebben zonnepanelen en een warmtepomp – een flinke investering stuk voor stuk. Vervolgens besparen ze geld en gaan z...

  • 09-09 - Het ongelooflijke verhaal van Louis Zamp...

    Dit verhaal is waargebeurd, maar het is moeilijk voor te stellen. Louis Zamperini zou je misschien een kat met negen levens willen noemen, maar de martelgang die deze held heeft...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd