De dag dat ze op de trein stapte

Ik zat jarenlang op een trein met talloze bestemmingen die aan me voorbij raasden. Ik voelde me gevangen in een donkere tunnel waar geen einde aan leek te komen. Ik zat eenzaam aan een raampje achterin. Ik hoorde de conducteur op zijn fluitje blazen en de deuren klapten zich dicht. De schuifdeur werd geopend en enkele mensen ploften zich neer aan de andere kant van de wagon. Uitgezonderd het meisje dat naar buiten aan het staren was, haar lach was verwarmend. Haar lach was het enige wat me kon raken net zoals haar betoverende prachtige verschijning. De woorden die over haar lippen rolden weerklonken als vreugde die mij weer deed leven. Sinds Ariana op die trein stapte veranderde mijn leven. Ik wou voor altijd naast haar zitten met mijn armen geborgen om haar heen geslagen. Starend naar donkere sterren en zachte zonnestralen. Ze haalde me uit de eindeloze zwarte tunnel, ik wilde haar niet meer kwijt. Mijn lippen wilden haar vertederende kusjes op haar golvend bruine haren geven, mijn handen wilden haar lichtroze huid strelen en mijn hart wilde haar veroveren voor altijd. Rondom ons verlieten de anderen de trein en bereikten ze hun halte waar ze moesten zijn. Zo gaat dat in het leven, je moet afscheid nemen van mensen. Maar ik wilde niet meer van die trein. Ik wilde met Ariana de langste en mooiste reis van mijn leven maken, we zouden nooit stoppen. Haar vingers verstrengelden zich in de mijne en sinds dat moment liet ik haar niet meer los. Het was een rustige zwoele dag toen de trein stopte. Ze stond ineens op en met een brede lach en enkele tranen in haar ogen nam ze binnenin afscheid van me voor ze van de trein afstapte. Maar ik zwoor dat ik haar overal zou volgen, de halte dat zij afstapte zou ik ook afstappen en dat deed ik. In de verte hoorden we de trein weg razen. De frisse lucht die me al die tijd was ontnomen danste rond me heen en droogde haar tranen. Ik ging op mijn rechter knie zitten en haar handen streelden verlangend door mijn haren. Ik plukte een blauwe bloem die een rode schijn van liefde uitstraalde in de zon en overhandigde ze aan Ariana. Het was een teken dat ik voor altijd van haar zou houden, dat ik zou gaan waar zij ging. Sinds ze op die trein stapte veranderde ze mijn leven. Dat doet ze nog steeds.