Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Snelheid van Begrip

Snelheid van begrip

Deze keer waren we nu eens niet met de caravan op stap, maar hadden we van vrienden een huisje gehuurd in Frankrijk, in de streek ongeveer 120 kilometer onder Parijs.
Een burchtdorpje luisterend naar de naam Château Landon, een waarlijk buitengewoon stukje schoonheid en historie, hoewel de bevolking er niet altijd even vriendelijk was.
Op een van onze wandelingen met de hond, want die mocht voor deze reis ook mee, deed zich het volgende verhaal voor.

Ik zag hem staan, een pet op het hoofd en de handen in de zij.
Een tuinbroek met een blauwe overallbloes eronder. De klompen zorgvuldig tussen de bonenstruiken geplant.
Je zou verwachten, dat het een oer-Hollands boerke uit de jaren '30 kon zijn, maar nee, het was een onvervalste Franse tuinder, die in zijn enorme grote tuin achter zijn huisje even stond uit te puffen en te knipogen naar de hete felle middagzon.
Heet was het inderdaad, die dag, het kwik wees 32 graden aan. Voorwaar geen temperatuur om zwaargebukt wiedwerk te verrichten.
De grote tuin eindigde aan een beek, die klaterend en schaterend zich voortspoedde tussen de huisjes en landerijen. Aan de andere kant van de beek liep een pad, waar wij tweemaal daags onze hond haar ronde lieten doen.
Dit was, naar het bleek, het beroemdste pad van de wereld volgens de Fransen.
Het was het langste en oudste wandelpad, ontstaan in de Romeinse tijd en dat luisterde naar de hoogromantsche naam ‘Sentier des Amoureux’. Het hardzanderige weggetje zocht zich een weg dwars door Frankrijk heen, van Belgie tot in de Pyreneën.
Gods ongebreidelde vrije natuur leefde zich uit aan de boorden van dit pad en had de beek rijkelijk bestrooid met uitgelaten bloemen in de meest verrassende tinten. Het water ademde een verfrissende helderheid.
Het blauwgeklompte boertje staarde ons aan, zo indringend, dat wij ons genoodzaakt voelden hem met een hoofdknik een groet toe te werpen.
“M'sieurdame," zei hij, ” il fait chaud, hein?"
Ja warm was het zeker.
“Vous êtes en vacances?”
“Oui, oui en vacances,” herhaalde ik.
“Et d' ou venez-vous?” ging hij door.
“Nous venons de la Hollande,” antwoordde ik hem en tot zover reikte onze kennis van de Franse taal nog steeds.
Bovendien begon hij ons te interesseren. Hij deed een stapje naar voren en schoof de pet wat meer op het achterhoofd.
“Aaah... La Hollande...je connais, oui,” zei hij, “Amsterdam...Rotterdam..oui oui daar ben ik geweest, maar dat is lang geleden. Wel zo'n dertig jaar denk ik. Ik was toen zelf ongeveer veertig, net zoals U, denk ik.”
Met die laatste opmerking was ik wel tevreden, maar hij bleek mijn vrouw te bedoelen, en die was daar nu juist niet tevreden mee.
“C'est votre chien?” vroeg hij verder.
Ja ja, dat was onze hond.
“C'est un chien de chasse, hein,” mompelde hij.
Nou, dat was het dus niet, onze hond was geen jachthond maar een Schotse collie, een herdershond dus eigenlijk.
“Non," zei ik,” Cést un berger. Het is een Schotse herdershond.
“Ah oui, je sais,” ging hij onverstoorbaar verder, “un chien de chasse.”
Wij keken elkaar verbaasd aan. Was mijn Frans zo slecht of waren zijn oren niet goed? Erg lang werd ons niet gegund om erover na te denken, want zijn volgende vraag kwam er al weer aan.
“Logeert U in de Châpeau Rouge?”
Nu was de Châpeau Rouge, in de volksmond meestal afgekort tot Le Châpeau, het enige en overigens zeer ordentelijke hotel in het dorpje.
Het eraan vastgeplakte tabacje, met zijn drie tafeltjes als terras, verleende ons aan het einde van een warme dag een heerlijke koele prèssion.
“Nee,” zei ik,”wij logeren in het huis van onze vrienden, hier in het dorp.”
“Er wonen hier in het dorp ook Hollanders," wist hij uit de plaatselijke nieuwsgaring te melden. La Hollande, daar kun je niet eten”
Hij trok de beide mondhoeken ver naar beneden en schudde zijn hoofd. “ Alleen maar ontbijten. C'est pas comme ici, hein.”
Hij verzette zijn klompen nogmaals tussen de bonenstruiken en zei, “Zo zo, dus U logeert in de Châpeau Rouge.”
Wederom overviel ons de verbazing over zijn trage begripssnelheid.
De hond begon zich een beetje te vervelen en drentelde steeds verder weg.
Ook wij kregen hetzelfde gevoel en maakten aanstalten om door te lopen.
“Zijn dat vrienden van U, die Hollanders?” vroeg hij.
“Ja ja..,”
“Oui oui, dat zeg ik,” liet hij nog horen en wij riepen in koor: "Au revoir m'sieur," gevolgd door een beleefde hoofdknik. Ietwat verdwaasd wandelden we verder.
Verderop was een bruggetje dat naar het dorp terug leidde. Daar gingen we overheen en kwamen zo in de onderste straatjes van Château Landon.
Midden tussen de grof gesteende huisjes, rijkelijk voorzien van overdadig stucwerk stond een klein cafeetje met knalgeel geschilderde luiken, die altijd wagenwijd openstonden.
In dat cafeetje zagen wij, achter een grote bel witte wijn ons boertje weer staan en hij zag ons ook. “Aah, m'sieur-dame, un beau promenade, hein?” riep hij ons toe. En hij lachte enkele bruine tanden bloot.
“Oui oui, très beau,” riepen wij terug.
Hij draaide zich om naar zijn collega wijndrinker en zei:”Dat zijn die mensen met die Schotse herdershond. Ze logeren in het huis van die Hollanders, Je weet wel,”
Hij noemde feilloos het adres waar wij vertoefden.
In opperste verbijstering met vier hoog opgetrokken wenkbrauwen kwamen we thuis.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

iakon

Geplaatst op

08-02-2016

Over dit verhaal

ontmoeting met lokale bevolking

Geef uw waardering

Er is 5 keer gestemd.

Social Media

Tags

Frankrijk Taalprobleem Vakantie

Reacties op ‘Snelheid van Begrip’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 22-09 - Zij zijn duurzaam van zichzelf

    Duurzaamheid is voor de rijken en dat maakt het zo krom. Zij hebben zonnepanelen en een warmtepomp – een flinke investering stuk voor stuk. Vervolgens besparen ze geld en gaan z...

  • 09-09 - Het ongelooflijke verhaal van Louis Zamp...

    Dit verhaal is waargebeurd, maar het is moeilijk voor te stellen. Louis Zamperini zou je misschien een kat met negen levens willen noemen, maar de martelgang die deze held heeft...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd