Welterusten

Behoor jij tot die mensen die hun kussen maar hoeven te ruiken en ze slapen?
Wees daar dan maar erg blij om, tenzij jouw relatie er anders over denkt, uiteraard.
Ik ben er zo eentje van het type: het loopt tegen middernacht, ik zal maar eens een poging gaan wagen. Helaas blijft het ook vaak bij een poging. Mán, wat kan ik moeilijk in slaap vallen.

De routine is er al jaren. Je stompt je kussen in een kuil zodat je hoofd er lekker in kan liggen, je draait je op je rechterzij en je doet je ogen dicht. En dan wacht je. En wacht je. Je denkt dan: waaraan zal ik eens denken. en verdómd als het niet waar is, dan ga je aan dingen liggen denken die helemaal niet leuk zijn. Voor je het weet zit je in de krochten van je herinneringen en ga je terug tot je kindstijd. De stommiteiten die je uithaalde, de keren dat ze je uitlachten. Of pestten. Wie je eens liefhad: een, twee, drie, vier, v ... hoe heette die toch ook alweer?? Ach, een al zo oude herinnering, je herkent zijn gezicht nog nauwelijks. Je brein is de gevangenis voor levenslanggestraften. Je houdt al het slechte of minder prettige er graag verborgen, veilig weggesloten, maar ze vreten zich door de tralies heen en staan je aan te staren. En jij staart terug en weet het weer.
Je draait je op je rug.

Hoe laat zou het zijn? Je krijgt zin in een sigaret. Het is koud, verdamme, ga ik nou wel of blijf ik toch liggen? Je gaat dus, even wat aantrekken en naar beneden. Je kat kijkt verstoord op. Sigaretje, een glaasje port erbij - slaapmutsje noemen ze dat. Nog een sigaret. Je voeten en benen zijn ijskoud ondertussen. Je hijst je de trap weer op. De routine volgt: stomp, lig op rechts, ogen dicht en wachten. De slechteriken zitten weer in hun hokken. Je denkt aan een foefje, eens gelezen. Hoe was dat ook weer? Inademen door je neus in vijf tellen, zeven tellen vasthouden en dan in tien tellen uitademen. Je wordt crazy van het tellen en je slaapt nog steeds niet. Waar zal je aan denken? Een leeg zwart schoolbord, met niks erop geschreven. Oh jee. Zwart mag het zijn, maar er komen woorden. Voor je het weet lig je te schrijven.

Het begint met één woord. Álle schrijvers beginnen met één woord. Goh, associatie, een idee, een zin, nog meer zinnen. Je ligt in je hoofd een verhaal te schrijven. Je denkt: vásthouden, dit kan wat worden. Dan merk je dat je gedachten in een cirkel ronddraaien. Je hoort van ver weg de klok in je woonkamer drie keer slaan. Wát dacht ik ook weer ...

De volgende ochtend hoor je van ver de klok in je woonkamer die negen keer slaat. Nou, denk je, toch een uurtje of zes kunnen slapen.

Je routine: thee zetten, een boterham, je kat voeren en dan aan je PC. Je weet nog van de nacht ervoor, maar je herinnert je niet meer wat je toen in je hoofd schreef. Wat je dan doet? Nou, dan schrijf je gewoon wat hierboven staat.