Foute Beslissing

Al meer als een jaar geleden heb ik hem gedumpt. Hij wou liever bij iemand anders zijn dan bij mij. Dus besloot ik om het uit te maken. Op dat moment voelde het goed, opkomen voor mezelf.

Nu, een jaar later, denk ik er anders over. Hij is veranderd, ik ben veranderd.
We zouden nu echt een topkoppel zijn, we zouden elkaar zo gelukkig kunnen maken. Waarom moest hij dat ander meisje kiezen boven mij? Waarom was ik niet goed genoeg?

Als ik in mijn bed lig en moet slapen denk ik vaak aan hem. Aan hoe het zou zijn moesten we nog steeds samen zijn. Aan hoe het zou zijn moest ik hem voorstellen aan mijn ouders, we samen naar de cinema konden gaan, en al die andere dingen die koppels met elkaar doen. Ik denk er echt nog vaak aan.

Ik laat er geen tranen over, maar toch diep vanbinnen breekt er iets telkens ik over hem praat of aan hem denk. Soms denk ik dat ik hem terug moet vragen, moet zeggen hoeveel ik nog altijd van hem hou en dat we nu echt een topkoppel zouden zijn, maar toch, ben ik niet sterk genoeg om het hem te vertellen. Misschien zou hij zeggen dat hij blij is dat we niet meer samen zijn, dan zou mijn hart echt breken.

Maar misschien zou hij ook zeggen dat hij ook altijd aan mij denkt en dat hij ook na al die tijd nog van me houd. Ik weet het echt niet. Kan ik zo in deze onzekerheid leven? Ik zou het kunnen proberen. Toch wil ik dat niet. Ik wil samen met hem oud worden en leuke dingen doen. Ik wil de mama van zijn kinderen worden. Ik denk dat ik het misschien moet proberen want nu weet ik het niet en nu smacht ik naar hem en als ik het probeer en zijn antwoord is nee, dan kan ik misschien wel verder met mijn leven en dan weet ik dat ik niet meer over hem moet dromen.

En als dat antwoord JA zou zijn dan ben ik het gelukkigste meisje in de wereld want dan zou ik een tweede kans krijgen, dan kon ik bewijzen hoeveel hij voor me betekent.