onze wet

onze wet

ooit, ooit ben ik er in getrapt, maat nu nooit meer. ze kunnen rond me dansen, naar me zingen, maar ik sta als een boom vast in de grond, bewegen zal ik niet. niet voor hen en zeker niet voor jou.

het was zo'n dag waarop ik dacht dat alles perfect leek, dat er niets mis kon lopen. fout gedacht dus. iedereen was woedend, helemaal niet op jou, maar op mij, onterecht vind ik. hoe je me aanstaarde, hoe je naar me keek, zo verschrikt. dacht je nu echt dat ik een engeltje, een niets-durver, een bangescheet was, want dat riep je toch naar mij? Fout gedacht en nu van jou.

je bent smerig, achterdochtig en een vriend dat was je en zal je altijd zijn. op een of andere mannier kan ik je niet los laten en jij mij niet, we zijn als vrienden geboren en getogen. een vriend als jou vind ik nergens meer.

we doen altijd net hetzelfde : jij drinkt een cola, ik ook ; jij plaagt mij, ik plaag jou; jij pest mij, ik pest jou; jij slaat mij, ik sla jou. dit is onze wet, onze regel en de kern van onze vriendschap. doet een ander iets, doe dat dan ook, dan komt er geen ruzie van. geleerd van mijn moeder.

ik keek terug, heel verschrikt, waarom deed je dit.

alles veranderde, alles, omdat jij onze wet, onze regel niet naleefde, waarom?

het was die dag dat alles perfect leek. ik stond in de gang toen je met je ' vrienden' rond me kwam ik staan. je schreeuwde, je tierde, je schelde, je bedreigte, je peste me. dus ik schreeuwde en tierde en schelde en bedreigte en peste en sloeg terug en toen, toen verbrook je onze wet, onze regel, want je sloeg niet terug, je bleef liggen en staarde me aan, heel verschrikt en stond daarna nooit meer recht.