De dichter

Terwijl de regen buiten
al uren zachtjes op de ramen tikt
en de avond het doek doet vallen
over een zoveelste vandaag
in het rijtje der vandagen, morgens en gisterens,
kijkt de dichter in trance
naar de cadans van zijn rechterhand
die steeds maar weer van links naar rechts,
links naar rechts, links naar rechts
op het papier van zijn dagboek danst
en merkt hij ineens op dat het ritme
waarop de woorden uit zijn pen vallen
hetzelfde is als dat van de buiten druppelende regen.
‘Godverdomme,’ vloekt hij, ‘Godverdomme…
hoe is het mogelijk? Mijn poëzie…
ze is als regen geworden!
Triestig... grijs... kleurloos en treurig…’.
En al jammerend van Godverdomme dit en Godverdomme dat
slaat hij misnoegd zijn dagboek dicht,
pakt het op,
en begint ermee te schudden
tot alle woorden en letters en leestekens en zinnen
er één voor één en stuk voor stuk uitvallen
… en het eindelijk terug stopt met regenen