De slagerszoon

De zoon van de bijna gepensioneerde, zestig jaar oude slager die de trotse bezitter is van zijn eigen slagersfiliaal in de binnenstad van Den Helder, raakte lichtelijk ontsteld toen een oude man – van zo ongeveer tachtig jaar oud – door het openen van de deur het vrolijke belletje deed rinkelen en vervolgens nogal onhandig tuimelend de slagerij binnen liep en met bijna kinderlijk uitziende puppy-ogen vroeg om een plakje worst, want het is voor senioren niet bepaald gebruikelijk om de slagerij binnen te lopen voor slechts een plakje worst, maar omdat sommige van deze senioren als het ware terugkeren naar hun lang verstreken kindertijd, streek de slagerszoon met de hand over zijn hart en draaide zich om naar de snijmachine, alwaar hij het apparaat met zijn linkerhand bediende en de worst als een waarlijk vakman door de snel roterende, glimmende messen manoeuvreerde, met een gul gebaar de dikste plak worst pakte en deze lachend overhandigde aan de bejaarde man die ondertussen verlegen en een beetje ongeduldig stond te wachten, en na het aannemen van de worst lichtelijk bloosde en vol van vreugde ‘hartelijk bedankt meneer’ riep, om daarna – toch enigszins krakkemikkig, hard zijn best te doen de slagerij uit te huppelen, richting de drukke straat; wat de slagerszoon zorgen baarde, want als een oude man met het gedrag van een kind een drukke straat op huppelt kan er een hoop gebeuren, zoals een aanrijding door een grote vrachtauto, of een valpartij tijdens het hinkelen – daarom besloot de slagerszoon de zaak op slot te doen en een stukje op te lopen met de oude man…Voor even maar.