Vele dagen alleen

Ik begin mijn dag met het maken van pannenkoeken.
De rest van de dag heb ik gespendeerd aan een serie kijken op tv, en het enige waar ik vandaag voor op ben gestaan is eten.

In de reclames checkte ik mijn telefoon om te kijken of ik nog berichtjes had, om uiteindelijk uit te vinden dat 2 mensen mijn foto op Instagram leuk vinden.

De yoghurtijs-vlek op mijn shirt was nog nooit zo interessant, en nog nooit heb ik me zo waardeloos gevoeld.

Het afgelopen jaar heb ik bijna elke dag afgesproken met vrienden om mijzelf af te leiden van het feit dat ik me zo alleen voel.

Ik heb beloofd om iemand te whatsappen omdat ik mezelf wil bewijzen dat ik niemand nodig heb, en dat ik het alleen ook wel red, maar de drang voor een knuffel is bijna ondragelijk.

De lege zak chips lacht me uit vanaf het bijzettafeltje wat ik vandaag vooral heb gebruikt als voetensteun.

Hoewel het lijkt alsof de acteurs op tv meer zoenen dan dat ze deden toen ik de tv net aanzette, begin ik me hier alleen maar meer en meer alleen te voelen.
En hoewel mijn vader gewoon op zolder zit vindt hij het toch belangrijker om zijn klanten te helpen.

De muziek op mijn telefoon heeft geen waarde meer en mijn hoofd houd niet op met tollen.

In flashbacks zie ik hoe was, en dat laat me nadenken over hoe ik ben geworden.
Ben ik verbeterd?
Het antwoord is nee, dat weet ik,
maar op hetzelfde moment weet ik dat ik nog niet de dingen wil loslaten die mij zo hebben veranderd.

Ik pak mijn jas.