In de nacht zonder stemgeluid

Ella Fiona was naar mijn huis gekomen om vissoep te maken, met bier in plaats van witte wijn, en met inktvisringen in plaats van garnalen. De zangwedstrijd was een nieuwe fase in gegaan tussen de reclameblokken door, ik begon me steeds meer te realiseren dat artiesten ook maar gewone mensen waren, zoals Ella Fiona en ik. De vissoep was verrukkelijk met drie grof gesneden boterhammen biologisch brood en ik hoefde er zelf geen bier bij, omdat ik gestopt was met alcoholische versnaperingen vanwege de pijnstillers die ik nog steeds moest slikken.
Ik kwam dicht bij de boezem van Ella Fiona. Ik gaf haar het laatste stukje ijstaart. Sommige kandidaten van de televisieshow vielen tegen, anderen waren verrassend goed. Het was ons allebei, door de aankondigen rond het programma, opgevallen dat Gordon ging trouwen, maar ik had zijn programma maar een slap aftreksel van boer zoekt vrouw gevonden. De avond was heel snel voorbij gegaan. Toen Ella Fiona wegging was het wit buiten op de straten van Amsterdam. Er was winterse sneeuw gevallen.
Ik bleef zonder stemgeluid achter. Ik was afstandelijker geworden door de pijnstillers en ik hoorde een stille echo in mijn hart. Ik moest iets doen met de gedichten over mijn denkbeeldige vriendenkring. Er kwam een nieuw tabblad in mijn virtuele stad, met de naam “vriendenkring”.
Er was voldoende vissoep over voor zaterdag. De eerste vriend noemde ik: Enigmatische zwerver.
De tweede vriend noemde ik: Raadselachtige landloper.
In de nacht zonder stemgeluid klonk de eerste echo van een denkbeeldige vriendenkring.

09-12-2017

© Copyright Bjarne