Formulier

Zomermiddag. Die verslavende. Iedereen kent ze wel, hoe je ze ook doorbrengd. Ik kan iedereens gevoel begrijpen op deze dagen. Als je alleen bent zijn ze vervelend, deprimerend. Maar dit jaar vond ik het niet erg om alleen te zijn. In stilte luister ik naar de verhalen van mijn tafelgenoten, harde stemmen, maar hun gezichten kan ik niet zien door de felle streep zon die door de blauwe gordijnen van het klaslokaal schenen. Ze zouden allemaal naar het strand gaan. Het strand met het meeste afval, en de lelijkste jongens. Maakt niet uit. Ik betrek me zo min mogelijk in het gesprek en word wakker van de bel, mijn gezicht warm van de hitte en mijn pas rood geverfde haren glimmend in de zon. Niemand kon het schoolgebouw sneller verlaten dan ik dat deed. Maar na 3 jaar dacht ik mezelf gevonden te hebben. Ik liep voor een van de laatste keren het mislegde pad af, dat naar het einde van het schoolplein liep.

Na een half uur heb ik de prachtige wandeling naar een ander gebied afgelegd. Lopend langs het fietspad waar mijn klasgenoten langs mij heen kijken en schaamteloos doorfietsen richting een sociaal leven. Ik was er bijna. Ik hoorde muziek en zag een ander soort mensen. Een ander ras schoolgaanden keek mij nog niet aan, maar ik keek naar hun en wist dat ze mij ook ooit zou kennen. Want ik voelde dat ik heel cliché een nieuw begin zou maken, ook al had ik niets fout gedaan op mijn vorige school. Snel rende ik het gebouw binnen en vroeg de congerge om een formulier, die bestond uit slechts drie vragen. Het Salanzecollege. Mijn naam ik Ronia. Mijn moeders telefoonnummer. Waarom ik hier ben.

Ik zal m'n moeder zeggen dat ik vind mijn klas niet leuk vind. Hier valt ze honderd procent voor. Ondanks mijn leven dat zich afspeeld in mezelf heb ik een aantal uitbarstingen gehad, ik denk uit sociale vermoeidheid. Die was minstens zo zwaar als het drukke lesprogramma. Ik haatte de sletjes. Ik haatte de brave kindjes. Ik haatte de jongens. Maar het meest van alles haatte ik het karakterloze meisje achter in de klas. Mezelf.

Snel word ik wakker uit mijn gedachtes als ik een grote bel voor de deur langs zie vliegen. Het speelse maar prachtige meisje met lang blond haar rent met een busje bellenblaas voorbij en begint te praten met een gemiddeld lelijk meisje. Die wonderbaarlijk net zo spontaan blijkt te zijn. Ik besluit buiten verder te schrijven. Ik zeg het formulier dat de school waar ik op zat slechts een onderbouw had. Ik hou het zakelijk. Nog een keer kijk ik op naar het zomerachtige technofeestje dat zich voor mij plaats vind.
Ik glimlach voor het eerst vandaag en lever het formulier zonder moeite in. De congierge ziet het meisje snel naar buiten lopen en vertrouwd de frisse zomerlucht en het geluid van de gelukkige kinderen op zich innemen. Dit komt goed.

© Copyright roniass

Ingezonden door

roniass

Geplaatst op

28-01-2013

Over dit verhaal

Ik ben verslaafd aan veranderingen. School is niet leuk, nooit. Maar ik wil jullie wat vertellen over een goede beslissing die ik heb genomen.

Tags

Ronia School Verandering Zomer Zomermiddag Zonneschijn